„Popcorn-Opera, czyli zapomnij o fraku”

Kup bilet
 

„Popcorn-Opera, czyli zapomnij o fraku” to performance muzyczny łączący w sobie muzykę operową z muzyką musicalową, muzyką popularną, tańcem, sztuką dramatyczną i lalkarską. Punktem wyjścia do stworzenia spektaklu są znane i mniej znane arie operowe i pieśni traktujące o miłości. W krótki sposób fabułę większości oper można podsumować słowami – w operze baryton kocha sopran, sopran kocha tenora, a tenor kocha siebie. Właśnie baryton jest najczęściej postacią najbardziej pomijaną, rzadko będącą główną osią wydarzeń (poza nielicznymi wyjątkami), a jego miłość jest zazwyczaj odrzucona lub zupełnie niezauważona. Może próbować się mścić jak Hrabia w operze „Wesele Figara” W. A. Mozarta, być beznadziejnie zakochanym jak Riccardo z opery „Purytanie” Belliniego lub po prostu marzyć o idealnej kobiecie, która będzie taka jak on sam (jak Papageno z „Czarodziejskiego fletu” W. A. Mozarta). Miłość barytona nigdy nie będzie jednak tak podniosła i tak ważna jak miłość tenora. Z góry skazany jest on na utrzymywanie swojego smutku w tajemnicy lub starania o względy ukochanej, które z zasady skazane są na niepowodzenie. Co jednak stałoby się, gdyby to właśnie baryton był gwiazdą? Gdyby to jego głos uwodziłby wszystkie dziewczęta i kobiety w okolicy?
„Popcorn-Opera, czyli zapomnij o fraku” jest rewią najlepszych występów. Miejscem, gdzie każda melodia staje się popisem, a baryton niczym uczestnik talent-show zmienia maski, kostiumy i scenografię, w której raz staje się rockmanem, a raz księciem. Jego śpiew stanie się punktem wyjścia do użycia monologów i dialogów miłosnych z dzieł Williama Szekspira i Sary Cane, które niczym przerwy na reklamę staną się sitcomowym komentarzem współczesnej miłości coraz bardziej wyzbytej romantyzmu i prawdziwych uniesień. Jak postacie wycięte z kartonu kochankowie będą rzucać się sobie w objęcia i egzaltowanie przeżywać swoje uczucia jak uczestnicy popularnych współcześnie seriali randkowych, w których głównym celem nie jest wcale zdobycie partnera, a uwiedzenie jak największej ilości osób, żeby osiągnąć nagrodę w postaci pieniędzy.
Z całej komediowości spektaklu i jego pozornej lekkości wyziera jednak smutna konstatacja obecnych czasów i samego istnienia opery jako sztuki coraz bardziej wymierającej. Współczesnego odbiorcę mogłoby zdziwić, że dawniej opery traktowane były raczej jako rozrywka podobna do dzisiejszego kina, niż "sztuka wysoka", a zachowanie widowni zupełnie odbiegało od tego, co znamy obecnie. Nierzadko w teatrach jedzono, pito czy grano w karty. Zwyczaje zmieniały się na przestrzeni wieków, aby w połowie XX wieku opera została pozbawiona świeckości, stając się przeciwieństwem kultury masowej. Młodych ludzi nie interesuje opera, jej sztuczność i wyolbrzymienie. Nie przekonuje ona nawet pokolenia średniolatków. Według badań największą część widowni stanowią osoby po 50 roku życia, które często należą do klasy średniej lub wyższej. Młodzi wychowywani w popkulturze nie uczestniczą w wydarzeniach tworzonych przez teatry operowe. Ich głos zostanie wykorzystany w spektaklu poprzez wykorzystanie techniki verbatimu, która polega na przeniesieniu słów żyjących ludzi do świata scenicznego. Wywiady z młodzieżą o operze i miłości będą jednym z filarów „Popcorn-Opery” stając się jednocześnie tekstem zakochanych kochanków występujących na scenie.
Sama muzyka ulegnie przetworzeniu poprzez przekomponowanie utworów i dodanie im warstwy live electronics. W ten sposób widzowi usłyszą znane utwory w zupełnie nowym brzmieniu. Dodatkowym elementem projektu będzie skonfrontowanie ze sobą muzyki przetwarzanej elektronicznie z muzyką klasycznie przedstawianą na żywo. Współczesna technologia umożliwiająca odbiorcom odtwarzanie w dowolnym miejscu i czasie najlepszych nagrań ugruntowuje słuchaczy w nieomylności i skrupulatności artystów, którzy, aby osiągnąć najwyższy kunszt wykonawczy, często oszukują melomanów poprzez odpowiednie wykorzystanie narzędzi do poprawienia jakości dźwięku czy dzieląc utwór na poszczególne nagrane fragmenty, które następnie składają w całość. Dążąc do perfekcji nie pozwala się na popełnianie błędów lub niedyspozycję wykonawcy. Tym bardziej odbiorca może poczuć się oszukany przez twórców, gdy na żywo utwór brzmi inaczej niż na idealnym nagraniu. Nagranie, które zostało odpowiednio poprawione, staje się więc sztuczną wersją wyuczonej umiejętności. Celem spektaklu jest także pokazanie przygotowań wokalisty "od kulis" i ukazanie jak bardzo świat realny różni się od świata kreowanego na scenie.

Realizacja: Stowarzyszenie Spiżarnia Form Artystycznie Nieoczywistych

Mateusz Brodowski – reżyser, aktor
Aktor-lalkarz, reżyser, dramaturg, animator kultury, Absolwent L’art Studio i PWST w Krakowie, Filia we Wrocławiu, Wydział Lalkarski. Doświadczenie teatralne i muzyczne zdobywał na scenach m.in. w Teatrze Lalki i Aktora “Kubuś”, Teatrze Powszechnym w Radomiu, czy w Warszawskiej Operze Kameralnej. Obecnie współpracuje ze Zdrojowym Teatrze Animacji (Kto się boi Pani Eś, Hemar z Homarem) oraz Teatrem Klinika Lalek występując na festiwalach w całej Europie. Współorganizator I Ogólnopolskiego Konkursu Wokalnego w Jeleniej Górze "Vox populi", który odbił się szerokim echem w świecie muzyki poważnej. We Wrocławskim Klubie Anima, jako pracownik do spraw organizacji imprez i promocji we Wrocławskim Klubie Anima zrealizował wiele konkursów i wydarzeń kulturalnych o charakterze muzycznym, plastycznym i partycypacyjnym. W Animie był kierownikiem produkcji i koordynatorem spektaklu "Po legendy tędy". Reżyser i pomysłodawca spektakli teatru dokumentalnego: "KORPO_racje" i "Męskie perspektywy miłości" , "Alternatywne życie, czyli traktat o snach" oraz reżyser i aktor w spektaklu "Baśń o Legendach Karkonoskich" . Zdobyte doświadczenie inspiruje go do autorskich działań w Stowarzyszeniu Spiżarnia Form Artystycznie Nieoczywistych. W najnowszym projekcie "Pieśni Liczyrzepy" wyreżyserował dwa teledyski oraz zajął się koordynacją projektu. Stypendysta MKiDN w ramach Kultura w sieci w dziedzinie animacja i edukacja kulturalna.

Przemysław Piskozub – śpiewak
Absolwent wydziału wokalno-aktorskiego Akademii Muzycznej w Krakowie. Stypendysta programu Erasmus, podczas którego uczył się w Universität Mozarteum w Salzburgu. Brał udział w spektaklach organizowanych przez Akademię Muzyczną w Krakowie (m.in. „Czarodziejski Flet” w reżyserii Moniki Rasiewicz, pod batutą prof. dr hab. Adama Korzeniowskiego i Grzegorza Brajnera, „Opera B/O” w reżyserii Włodzimierza Nurkowskiego, pod batutą prof. dr hab. Jacka Delekty). Współpracował z dyrygentami takimi jak Lesław Sałacki, Kai Röhrig, prof. dr hab. Adam Korzeniowski, prof. dr hab. Jacek Delekta czy Paul Esswood. Brał udział w wielu kursach mistrzowskich. Aktor w spektaklach stworzonych w kooperacji Stowarzyszenia Spiżarnia Form Artystycznie Nieoczywistych z Instytutem im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu. Śpiewa w Niemczech, Austrii, Szwajcarii, Danii i Szwecji w koncertach chóralnych. W 2019 roku wystąpił w ramach Berlin Opera Academy w roli Francisa Nursa w operze The Crucible Roberta Warda. Absolwent zarządzania kulturą na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Pomysłodawca i wykonawca w projekcie „Pieśni Liczyrzepy” w ramach programu „Kultura w sieci”. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Adam Potera – kompozytor
Akordeonista, kompozytor. W 2016 roku ukończył Akademię Muzyczną im. Karola Szymanowskiego w Katowicach w klasie prof. Joachima Pichury oraz dr hab. Piotra Chołołowicza. W ramach programu Erasmus miał okazję współpracować z prof. Grzegorzem Stopą w wiedeńskiej Musik und Kunst Privatuniversitat der Stadt Wien. Po zakończeniu studiów instrumentalnych kontynuuje swoją edukację na wydziale Kompozycji, Interpretacji, Edukacji i Jazzu w katowickiej Akademii Muzycznej. Pod okiem prof. Aleksandra Lasonia kształci się w zakresie kompozycji klasycznej. W kręgu jego zainteresowań kompozytorskich leży przede wszystkim muzyka klasyczna, ale także piosenka aktorska, muzyka teatralna oraz kompozycje z pogranicza muzyki folkowej i jazzowej. Jego kompozycje są regularnie prezentowane przez zespół Symetrio, a także przez inne, polskie oraz zagraniczne tria akordeonowe. Skomponował i wyprodukował muzykę do dwóch spektakli w reżyserii Ewy Skowiery, które wystawiane są przez chorzowski Zespół teatralny "Zwierciadło". Komponuje także piosenkę aktorską dla formacji Skład Rzeczy Ładnych, prezentowane podczas wielu festiwali poezji śpiewanej.

Aleksandra Nowakowska – choreograf, aktorka-performerka
Absolwentka Wydziału Teatru Tańca w Bytomiu AST w Krakowie. Aktorka i tancerka w spektaklach „Nowe Ateny” (Ośrodek Praktyk Teatralnych „Gardzienice”), „Requiem” w Teatrze Barakah w Krakowie, „Listach do Mileny” (Ośrodek Praktyk Teatralnych „Gardzienice”) oraz „Woyzeck” (Teatr Mały Tychy), „Bieguni w kwarantannie” (CK Lublin), „Matka Joanna od Aniołów” w Teatrze Barakah. W ramach rezydencji Gdańskiego Festiwalu Tańca wyreżyserowała spektakl „Dzień” (premiera w kwietniu 2019 r. w Klubie Żak w Gdańsku). Uczestniczyła w projekcie antropologicznym „Exodus” prowadzonym przez Adrianę Świątek i Sylwię Hefczyńską-Lewandowską, zajmującym się kulturą Łemków, w ramach którego powstał plenerowy spektakl taneczno-muzyczny („Exodus”, listopad 2019). Choreografka i współautorka scenariusza w spektaklu „W końcu będzie ciepło” (premiera w lutym 2020, Instytut Grotowskiego we Wrocławiu). Autorka choreografii w spektaklu „Eski” w reż. Marty Wiśniewskiej we Wrocławskim Teatrze Pantomimy i Teatrze na Faktach Instytutu Grotowskiego. Współtworzy Spiżarnię Form Artystycznie Nieoczywistych. Stypendystka MKiDN w ramach Kultura w sieci w dziedzinie kultury tradycyjnej. Zainteresowana projektami łączącymi ruch, etnografię, teatr tańca i teatr dokumentalny.

 

menu
Repertuar Spektakle Imprezy Edukacja Bilety Przetargi Wynajem Projekty O nas Kontakty
 
na sceniew plenerzearchiwalne
 
 
 
 
 
 
zespółdyrekcjahistoria
 
Nasze strony korzystają z plików cookies zgodnie z ustawieniami Twojej przeglądarki.